Το σύνηθες αφήγημα παρουσιάζει τους Ρομά σαν λαό νομαδικό, που με επιπολαιότητα επιλέγει να μετακινείται συνεχώς, σε αναζήτηση εφήμερων ευκαιριών επιβίωσης. Η επιστημονική έρευνα στον καταυλισμό του Σοφού Ασπροπύργου κατέδειξε το αντίθετο: Τα τελευταία τριάντα πέντε χρόνια, οι κάτοικοί του έχουν εκτοπιστεί από έξι διαδοχικές τοποθεσίες. Οι λεπτομέρειες ποικίλλουν, αλλά ο κοινός παρονομαστής είναι οι κρατικές μεθοδεύσεις που τους εξαναγκάζουν σε καθεστώς διαρκούς προσωρινότητας.

Ζωή σε παράγκες περιζωσμένες από σκουπίδια, χωρίς ρεύμα, νερό, άσφαλτο και συγκοινωνίες. Αυτά επιφυλάσσει η ελληνική Πολιτεία στους 1.000 Ρομά του Σοφού Ασπροπύργου, μαζί με 5 εκατ. ευρώ που χάθηκαν στον δρόμο. Μια διπλωματική εργασία απέδειξε με χάρτες, συγκριτικά στοιχεία, αρχειακή και επιτόπια έρευνα πώς σ’ έναν τόπο που περιβάλλεται από πληθώρα κοινωνικών υποδομών, ο καταυλισμός των Ρομά αποτελεί μαύρη τρύπα. Αιτία δεν είναι η οκνηρία ή το ριζικό των Ρομά, αλλά συνειδητές επιλογές του Δήμου, του κράτους και της τοπικής κοινωνίας.