Τσεκάρω το κινητό μου. Δύο μηνύματα από φίλους, ο ένας μάλιστα με ρωτάει αν θέλω να με φιλοξενήσει απόψε σπίτι του. Και στο καπάκι ειδοποίηση από το 112. 

Κάτι άσχημο πρέπει να ‘χει συμβεί στη μια ώρα που μ’ έχει πάρει ο ύπνος, σκέφτομαι.

Μπαίνω να δω ειδήσεις.

«Οι κάτοικοι αρχίζουν να εκκενώνουν τον Γέρακα», διαβάζω. Το σπίτι μου είναι στον Γέρακα.

Και κάπως έτσι στα ξαφνικά η ζωή μου παίρνει ανάποδη τροπή. Και δεν μπορώ παρά ν’ αρχίσω ν’ αναρωτιέμαι: Μετά την Ηλεία, μετά το Μάτι, μετά τη βόρεια Εύβοια, ήρθε η ώρα να καεί το δικό μου σπίτι; 

Βγαίνω στο μπαλκόνι. Τα μάτια μου μπουκώνουν και μετά βίας διακρίνουν το καμπαναριό από την εκκλησία της γειτονιάς, κάμποσα μέτρα από το διαμέρισμα. Και πίσω από τον τρούλο, στο βάθος, ο ουρανός έχει πυρώσει μέσα στο σκοτάδι.

Η φωτιά είναι όντως κοντά.

Μπαίνω μέσα. Βάζω στα γατιά μου να φάνε και κατεβάζω τα κλουβάκια τους από την ντουλάπα, να τα ’χω κοντά στην πόρτα, έτοιμα να φύγουμε αν -ή μήπως ήδη όποτε;- χρειαστεί.

Για πρώτη φορά σκέφτομαι στα πολύ πρακτικά: Τι πρέπει ή, καλύτερα, τι μπορώ να πάρω μαζί μου άμα καεί το σπίτι; Σίγουρα όσα παίρνω κάθε πρωί για να πάω γραφείο: το κινητό, τα κλειδιά (η ειρωνεία της συνήθειας!), τον υπολογιστή, κάναν φορτιστή, πορτοφόλι, άντε και το διαβατήριο. Και λίγο νερό. Και τα γατιά.

Και με τα υπόλοιπα τι θα γίνει;, σοβαρεύει το μέσα μου. Με τα έπιπλα και τις συσκευές που μ’ έφαγε η αποταμίευση να τα πάρω; Αλλά και με τα πιο μικρά, τα βιβλία, οι φωτογραφίες, οι δίσκοι; Τι θ’ απογίνουν όλα αυτά που φτιάχνουν πλάθουν τη ζωή μου; 

Γρήγορα βρίσκω την προφανή απάντηση. Στάχτη θ’ απογίνουν και θα χαθούν. 

Ξέρω, όλα αυτά οι άνθρωποι τα ξέρουμε. Όμως τα ξέρουμε από μακριά, μέχρι να μπουν στη ζώνη όπου το κακό αποκτά ένα ψήγμα πιθανότητας να γίνει πραγματικότητα και να μας πάρει και να μας σηκώσει.

Βγαίνω έξω, πάω να βρω τη φωτιά πριν με βρει εκείνη. Αυτό με ηρεμεί κάπως, προς το παρόν. 

Μου παίρνει κάνα πεντάλεπτο με τα πόδια να τη φτάσω. 

Κι έτσι, μέσα στη νύχτα, αρχίζω να βλέπω ανθρώπους να παλεύουν, μπας και σώσουν δέντρα και περιουσίες. Πυροσβέστες, εθελοντές, πολίτες. Με μάνικες. Με μπουλντόζες, με κλαδιά. Με μπόλικο στανιό και βλαστήμια.

Ώρες πέρασαν μέχρι να γυρίσω στο σπίτι, μετά το ξημέρωμα. Μέχρι στιγμής -η φωτιά ακόμα καίει την Αττική- είμαι από τους τυχερούς, οι τοίχοι είναι ακόμα στη θέση τους.

Για μένα έχει σημασία ότι δεν κάηκε το βιος μου, όμως για τον κόσμο λίγη σημασία έχει. Κι αυτό γιατί μπορεί εγώ να τη γλίτωσα προς ώρας, όμως κάποιων άλλων ανθρώπων το βιος εξαφανίστηκε. Κι οι ζωές τους καταστράφηκαν. Και το δάσος σακατεύτηκε. 

Με στοιχειώνει η εικόνα ενός ηλικιωμένου ζευγαριού που πέτυχα στον σταθμό του μετρό στην Παλλήνη, πάνω στη Μαραθώνος. Είχαν καθίσει πάνω στα σακ βουαγιάζ τους, μ’ ό,τι είχαν προλάβει να χώσουν τσαλακωμένο μέσα απ’ τις ζωές τους. Κι έκλεγαν με αξιοπρέπεια. Ό,τι τους απέμεινε να κάνουν, αφού το σπίτι τους χάθηκε.

Με στοιχειώνει η εικόνα ενός παππού που προσπαθούσε να τα βάλει με τη φωτιά καθώς αυτή έγλειφε την αυλόπορτά του, την ώρα που η κόρη του του ‘λεγε και του ξανάλεγε να βάλει μυαλό και να φύγει από ‘κει, γιατί δεν ήθελε πολύ οι φλόγες να τον περικυκλώσουν. Κι εκεί που κι αυτοί οι άνθρωποι έκλαιγαν μέσα στην ανείπωτη στεναχώρια και την απελπισία του ρίσκου -να τ’ αφήσουν να το ρημάξει η φωτιά ή να πάνε να το σώσουν με κίνδυνο να τους πάρει κι αυτούς μαζί;-, εμφανίστηκαν δύο υδροφόρες της Πυροσβεστικής και έσωσαν τσιμέντα και ανθρώπους. 

Με στοιχειώνει η εικόνα ενός ανθρώπου που ενώ καιγόταν η επιχείρησή του ολοσχερώς, εκείνος προσπαθούσε να σώσει το φορτηγό του από το σακατεμένο οικόπεδο, δίνοντας οδηγίες στον χειριστή μιας μπουλντόζας για το πώς να ρίξει χώμα στη φωτιά και να τραβήξει το φορτηγό έξω. Μα πού βρίσκεις δύναμη να σώσεις ένα όχημα με σκασμένα λάστιχα όταν μπροστά στα μάτια σου βλέπεις το μαγαζί σου να γίνεται στάχτη;

Το φορτηγό το πρόλαβε η φωτιά, πάει κι αυτό. 

Καθώς γράφω αυτές τις λέξεις, ένα ερώτημα με κυνηγάει. Θα βρουν αυτοί οι άνθρωποι τη δύναμη να ξαναστρώσουν τις ζωές τους; Ή θα τους πάρει από κάτω, περιμένοντας στωικά, έρμαια σωστά, την κεντρική κυβέρνηση και την τοπική αυτοδιοίκηση να τους πουν με ποια κριτήρια και διαδικασία θα πάρουν αποζημίωση, πόση θα είναι αυτή, πότε θα είναι αυτή, αν τελικά είναι αυτή και με ποια προβλεπόμενη καθυστέρηση;

Κι εγώ; Θ’ άντεχα στη θέση τους;

Είναι πολύ νωρίς για να δούμε γιατί η Αττική καίγεται για άλλη μια φορά, έναν χρόνο μετά τις μεγάλες φωτιές στη Βαρυμπόμπη. Το ρεπορτάζ θα δείξει αν το σύστημα απέτυχε στα μέτρα πρόληψης ή στο σύστημα πυρόσβεσης ή και στα δύο, για τα οποία αρμοδιότητες έχουν τόσο η κεντρική κυβέρνηση όσο και η τοπική αυτοδιοίκηση κι άρα πρέπει να μας πουν τι πήγε -πάλι, πάλι- λάθος. 

Μήπως η κυβέρνηση δεν έπρεπε να μονιμοποιήσει 3.266 παπάδες, για να λάβει προληπτικά μέτρα κατά των πυρκαγιών ή να ενισχύσει την Πυροσβεστική; Μήπως οι δήμαρχοι δεν ξεχορτάριασαν; Μήπως και τα δύο;

Κι όταν καταλαγιάσει η φλόγα, μήπως αποτύχουμε και στον τρίτο πυλώνα αντιμετώπισης των πυρκαγιών μετά την πρόληψη και την καταστολή, που είναι η αποκατάσταση των δασών; 

Αυτά θα τα μάθουμε εν καιρώ. Όμως αυτό που σίγουρα ξέρουμε είναι ότι, εφόσον δεν θεωρούμε συμπαντικό αναπόφευκτο και κακό της μοίρας μας τις πυρκαγιές που κατέστρεψαν δάση και περιουσίες το 2007, το 2018, το 2021 και, καθώς φαίνεται, και φέτος, κάπου υπάρχει μια ευθύνη που δεν λειτουργεί το σύστημα και κόποι χρόνων και οικοσυστήματα αιώνων παραδόθηκαν ξανά στις φλόγες. 

Το άρθρο Έφυγα από το σπίτι μου. Κι ήξερα ότι μπορεί να γυρίσω και να το βρω στάχτες. εμφανίστηκε πρώτα στο R•U.

Μετά τη δημοσίευση του ρεπορτάζ, η Ανταποδοτική απέστειλε εξώδικο εναντίον μου και εναντίον του inside story με το οποίο ζητούσε την απόσυρση του άρθρου. Το άρθρο δεν αποσύρθηκε και λίγο αργότερα η εταιρεία άσκησε αγωγή σε βάρος τόσο του μέσου ενημέρωσης όσο και σε εμένα προσωπικά.

Για τις παραπάνω εξελίξεις και το γεγονός της αγωγής έχω ήδη γράψει σε άλλο ρεπορτάζ που έκανα στο Reporters United, τον Δεκέμβριο του 2020, όταν αποκαλύψαμε έγγραφο της Διοίκησης που ζητούσε να μην ανανεωθεί η άδεια της εταιρείας, αφού εκείνη απέτυχε σχεδόν καθολικά στους στόχους ανακύκλωσης συσκευασιών. Δημοσιοποιήσαμε το γεγονός της αγωγής για λόγους διαφάνειας, ώστε οι αναγνώστες να γνωρίζουν ότι η εταιρεία για την οποία συνεχίζω να κάνω ρεπορτάζ έχει κινηθεί εναντίον μου.

Η Ανταποδοτική είναι η εταιρεία που διαχειρίζεται τα Σπιτάκια Ανταποδοτικής Ανακύκλωσης, στα οποία πετάμε συσκευασίες για την ανακύκλωσή τους. Είναι ένα από τα δύο βασικά Συλλογικά Συστήματα Εναλλακτικής Διαχείρισης (ΣΣΕΔ) για την ανακύκλωση συσκευασιών, με το έτερο να είναι ο μπλε κάδος, τον οποίο διαχειρίζεται η Ελληνική Εταιρεία Αξιοποίησης Ανακύκλωσης (ΕΕΑΑ).

Η εταιρεία έχει κινηθεί δικαστικά και εξωδικαστικά και κατά άλλων μέσων ενημέρωσης, αλλά και υπαλλήλων του Ελληνικού Οργανισμού Ανακύκλωσης (ΕΟΑΝ), του φορέα του υπουργείου Περιβάλλοντος που είναι υπεύθυνος για την εφαρμογή πολιτικής ανακύκλωσης και τον έλεγχο των εταιρειών ανακύκλωσης στην Ελλάδα.

Ενδεικτικά, τον Ιανουάριο του 2021 η Ανταποδοτική και ο πληρεξούσιος δικηγόρος της Αλέξης Κούγιας έστειλαν εξώδικο κατά του Reporters United μετά από ερωτήσεις του μέσου προς την εταιρεία στο πλαίσιο ρεπορτάζ, ενώ η εταιρεία μήνυσε και τον τότε Διευθύνοντα Σύμβουλο Ιωάννη Σιδέρη, την Αναπληρώτρια Προϊσταμένη Διεύθυνσης Εναλλακτικής Διαχείρισης Αργυρώ Ρεμούνδου, καθώς και τις υπαλλήλους του ΕΟΑΝ Φανή Κοτζιά και Ελένη Κουρούδη για απόπειρα κακουργηματικής απάτης και εγκληματική οργάνωση / συμμορία.

Η τακτική της αποστολής εξωδίκων προς δημοσιογράφους πριν καν τη δημοσίευση των ρεπορτάζ τους (όπως συνέβη με την περίπτωσή μας) θεωρείται διεθνώς (ακόμα και από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή) πως εντάσσεται στις Στρατηγικές Αγωγές κατά της Συμμετοχής του Κοινού, τις λεγόμενες SLAPP, σκοπός των οποίων είναι να φιμώσουν όσους ασκούν κριτική (μέλη της κοινωνίας των πολιτών και οργανισμούς, μέσα ενημέρωσης και δημοσιογράφους) μέσω της ηθικής και οικονομικής εξουθένωσής τους.

Καθώς η απόφαση επί της αγωγής εκκρεμεί, θέλω να σεβαστώ τη δικαστική διαδικασία και δεν θα αναφερθώ στην ουσία της υπόθεσης. Θέλω όμως να πω ότι στηρίζω την αξιοπιστία και την αλήθεια όλων των ρεπορτάζ που έχω κάνει για την Ανταποδοτική, είτε η εταιρεία αποφάσισε να κινηθεί δικαστικά ή εξωδικαστικά εναντίον τους, είτε όχι. Γι’ αυτό το λόγο, το μόνο που θέλω να κάνω εδώ είναι να παραθέσω όλα τα ρεπορτάζ που έχω γράψει για την Ανταποδοτική Ανακύκλωση, αφού η δημοσιογραφία απαντάει στις αγωγές χωρίς φόβο και με το μόνο όπλο που έχει: το ρεπορτάζ. Κατά τα άλλα, θα συνεχίσουμε να κάνουμε τη δουλειά μας, όσα εξώδικα και αγωγές κι αν δεχτούμε.

Τα ρεπορτάζ

• Η προβληματική λειτουργία της Ανταποδοτικής Ανακύκλωσης (inside story, 12.2.2020)
• Το έγγραφο της Διοίκησης που εκθέτει την Ανταποδοτική Ανακύκλωση, την εταιρεία με τους ισχυρούς φίλους (Reporters United, 29.12.2020)
• Έγγραφο: Το πλήρες Εισηγητικό Σημείωμα του ΕΟΑΝ για την Ανταποδοτική Ανακύκλωση (Reporters United, 13.1.2021)
• Εξώδικο της Ανταποδοτικής προς το Reporters United για ερωτήσεις που στείλαμε στην εταιρεία – πριν καν δημοσιεύσουμε! (Reporters United, 14.1.2021)
• Έγγραφο: Νομική γνωμοδότηση προς τον ΕΟΑΝ για τα εξώδικα της Ανταποδοτικής και τα δημοσιεύματα των Παραπολιτικών (Reporters United, 25.1.2021)
• «Η ανακύκλωση νοσεί»: Επιστολή περιβαλλοντικών οργανώσεων προς την κυβέρνηση για την Ανταποδοτική Ανακύκλωση (Reporters United, 10.2.2021)
• Κόντρα σε Διοίκηση και οικολογικές οργανώσεις η κυβέρνηση ανανεώνει την άδεια της Ανταποδοτικής (Reporters United, 19.2.2021)

Το άρθρο Στις αγωγές απαντάμε με ρεπορτάζ εμφανίστηκε πρώτα στο R•U.

Για να αποφύγουμε την κλιματική κατάρρευση, τα κράτη πρέπει να περιορίσουν τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπιου, όπως είναι το διοξείδιο του άνθρακα και το μεθάνιο. Μάλιστα, σύμφωνα με την IPCC, «αν δεν υπάρξουν άμεσες, ταχείες και μεγάλης κλίμακας μειώσεις των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου, ο περιορισμός της αύξησης της θερμοκρασίας κοντά στον 1,5°C ή ακόμη και στους 2°C θα είναι ανέφικτος». Αυτό σημαίνει άμεση λήψη μέτρων για την εγκατάλειψη του λιγνίτη, του πετρελαίου και του ορυκτού αερίου. Αυτά ακριβώς τα μέτρα συζητούν οι ηγέτες των κρατών στη Γλασκώβη.

Παρά την υπαρξιακή σημασία της διάσκεψης για την ανθρωπότητα, ο κ. Μητσοτάκης προσπάθησε να αποκρύψει από τη διεθνή και την ελληνική κοινή γνώμη τις αντιπεριβαλλοντικές πολιτικές που προωθεί η κυβέρνησή του προς ικανοποίηση και της ελληνικής βιομηχανίας ορυκτών καυσίμων. Συγκεκριμένα:

Αποσιώπηση της στήριξης στο ορυκτό αέριο

Στην ομιλία του ο πρωθυπουργός είπε ότι «η Ελλάδα θα έχει απαλλαγεί από τον λιγνίτη το αργότερο μέχρι το 2028, ενώ όλες οι παλιές λιγνιτικές μονάδες θα κλείσουν σταδιακά έως το 2023». 

Αυτό που δεν είπε είναι ότι η ελληνική κυβέρνηση προωθεί το αέριο, παρότι και αυτό αποτελεί ορυκτό καύσιμο που εκλύει αέρια του θερμοκηπίου και είναι καταστροφικό για το κλίμα. Όπως γράψαμε σε thread στο Twitter (βλ. παρακάτω), η καύση και η εξόρυξη αερίου εκλύει διοξείδιο του άνθρακα, τον σημαντικότερο παράγοντα στην υπερθέρμανση του πλανήτη, καθώς και μεθάνιο, το οποίο είναι πολύ πιο ισχυρό αέριο του θερμοκηπίου συγκριτικά με το διοξείδιο του άνθρακα, αφού σε ορίζοντα 20 ετών, ένα μόριο μεθανίου είναι περίπου 90 φορές πιο αποτελεσματικό στην παγίδευση θερμότητας στην ατμόσφαιρα συγκριτικά με ένα μόριο διοξειδίου του άνθρακα. 

Την ώρα λοιπόν που περισσότερες από 100 χώρες, μεταξύ των οποίων ΗΠΑ και ΕΕ, δεσμεύονταν στην COP26 να περιορίσουν έως το 2030 τις εκπομπές μεθανίου κατά 30% σε σχέση με τα επίπεδα του 2020, η Ελλάδα προωθεί την καύση του ορυκτού αερίου που εκλύει μεθάνιο!

Πράγματι, το Εθνικό Σχέδιο για την Ενέργεια και το Κλίμα (το ΕΣΕΚ περιγράφει τις βασικές κυβερνητικές πολιτικές για την ενέργεια) προβλέπει ότι έως το 2030 η συνολική ισχύς μονάδων παραγωγής αερίου στην παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας θα φτάσει από τα 4,9 GW στα 7 GW, κάτι που σημαίνει την κατασκευή νέων μονάδων ηλεκτροπαραγωγής ορυκτού αερίου. Μια τέτοια μονάδα είναι το εργοστάσιο παραγωγής ενέργειας από αέριο της εταιρείας «Μυτιληναίος» στη Βοιωτία, στα εγκαίνια του οποίου μάλιστα έθεσε τον θεμέλιο λίθο και μίλησε ο Κυριάκος Μητσοτάκης τον Οκτώβριο του 2019.

Ο κ. Μητσοτάκης δεν έκανε καμία αναφορά στα προγράμματα έρευνας και εξόρυξης υδρογονανθράκων, τα οποία στηρίζει, όπως έκαναν όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις των ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη υποστηρίζει και τις υποδομές ορυκτού αερίου, όπως τον αγωγό TAP, που σχεδιάζεται να μεταφέρει αέριο από τα ελληνοτουρκικά σύνορα στη νότια Ιταλία, τον αγωγό IGB, που θα μεταφέρει αέριο από την Ελλάδα προς τη Βουλγαρία και αντίστροφα, και τον EastMed, ο σχεδιασμός του οποίου προβλέπει μεταφορά αερίου από την Κύπρο και το Ισραήλ στην Ευρώπη (βλ. παρακάτω ανάρτηση του κ. Μητσοτάκη σχετικά με υπογραφή της συμφωνίας για τον EastMed). Τη στήριξή του έχει εκφράσει και για τον σχεδιαζόμενο σταθμό υγροποιημένου αερίου στην Αλεξανδρούπολη. 

Τίποτα από τα παραπάνω δεν αναφέρθηκε στην COP26. 

Αν και το αέριο είναι μια επιζήμια ενεργειακή πολιτική για το κλίμα, είναι απολύτως εναρμονισμένη με τα επιχειρηματικά σχέδια των μεγαλύτερων ενεργειακών ομίλων της χώρας. Ενδεικτικά, πέρα από τη μονάδα της «Μυτιληναίος» στη Βοιωτία, τον περασμένο Ιούνιο ανακοινώθηκε η συνεργασία της Motor Oil (Ομίλου Βαρδινογιάννη) με τη ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ (συμφερόντων Περιστέρη-Μαρινάκη) για την κατασκευή μονάδας ηλεκτροπαραγωγής με καύσιμο το αέριο στην Κομοτηνή. 

Υπαναχώρηση για τον λιγνίτη

Πάντως, ακόμα και η δήλωση του πρωθυπουργού για τον λιγνίτη είναι προβληματική, αφού όπως παρατήρησε το ελληνικό γραφείο της WWF, «αποτελεί υπαναχώρηση σε σχέση με τις δηλώσεις του μόλις ένα μήνα νωρίτερα από το βήμα του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη, όπου είχε δηλώσει ως καταληκτική ημερομηνία απολιγνιτοποίησης το 2025». Η περιβαλλοντική οργάνωση σημειώνει ότι από τις «δηλώσεις (σ.σ.: του πρωθυπουργού) φαίνεται ότι παρατείνεται η λειτουργία της νέας και οικονομικά ζημιογόνου λιγνιτικής μονάδας Πτολεμαΐδα V, η οποία θα ευθύνεται για περίπου 4,4 εκατ. τόνους  CO2 κάθε χρόνο».

Τέλος στον λιγνίτη για χάρη του κλίματος ή της βιομηχανίας;

Από το ρεπορτάζ προκύπτει ότι το αέριο κατάφερε να αυξήσει την παρουσία του στο ενεργειακό μείγμα της χώρας χάρη στην εγκατάλειψη του λιγνίτη. Και ναι, ο λιγνίτης πρέπει να εγκαταλειφθεί αμέσως, όχι όμως για ένα άλλο ορυκτό καύσιμο, αλλά για πράσινες εναλλακτικές, όπως οι ΑΠΕ και η αποθήκευση ενέργειας. Ωστόσο το ΕΣΕΚ κάνει ακριβώς το αντίθετο, σκοτώνει τον λιγνίτη για χάρη του αερίου και όχι για τις ΑΠΕ. Προβλέπει αύξηση των ΑΠΕ στην ακαθάριστη τελική κατανάλωση ηλεκτρικής ενέργειας στο μόλις κατά 5% σε σχέση με το προηγούμενο ΕΣΕΚ, ενώ η αντίστοιχη αύξηση του μεριδίου του αερίου είναι σχεδόν 13%. Μήπως τελικά ο λιγνίτης εγκαταλείπεται όχι για χάρη του κλίματος, αλλά για χάρη της βιομηχανίας;

Καμία κουβέντα για τη στήριξη στις εξορύξεις

Ο κ. Μητσοτάκης δεν έκανε καμία αναφορά στα προγράμματα έρευνας και εξόρυξης υδρογονανθράκων που έχουν σχεδιαστεί σε χερσαία και θαλάσσια οικόπεδα έκτασης αντίστοιχης με το 57% της ελληνικής επικράτειας. Σύμφωνα με τις Στρατηγικές Μελέτες Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΣΜΠΕ), σε αυτά τα οικόπεδα περιλαμβάνονται δεκάδες περιοχές του δικτύου Natura 2000. Πάντως, είναι αξιοσημείωτο ότι όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ) στήριξαν τις εξορύξεις, παρότι είναι ασύμβατες με την ανάγκη εγκατάλειψης ορυκτών καυσίμων, και παρότι, ειδικά όσον αφορά τουλάχιστον τα θαλάσσια οικόπεδα, είναι καταφανώς ασύμβατες με την εικόνα που παρουσίασε ο πρωθυπουργός που μίλησε για το πώς θα μετατρέψουμε «σταδιακά τα νησιά μας σε 100% πράσινους και ενεργειακά αειφόρους, αυτόνομους προορισμούς».

Σιωπή για την κρατική ενίσχυση στην πετρελαϊκή βιομηχανία

Από τον πρωθυπουργό δεν έγινε καμία αναφορά ούτε στο ότι η ελληνική κυβέρνηση αξιοποίησε το προσωρινό πλαίσιο της ΕΕ για τις κρατικές ενισχύσεις, με σκοπό να κινητοποιήσει 100 εκατ. ευρώ για τη στήριξη της Energean Oil and Gas, της ελληνικής πετρελαϊκής που εκμεταλλεύεται το κοίτασμα πετρελαίου στον Πρίνο και συμμετέχει σε προγράμματα έρευνας και εξόρυξης υδρογονανθράκων στην Αιτωλοακαρνανία, τα Ιωάννινα και το Κατάκολο.  

Σύμφωνα με την Κομισιόν, η στήριξη προς την Energean, που προβλέφθηκε για την αντιμετώπιση των συνεπειών από την κατάρρευση της κατανάλωσης και της τιμής πετρελαίου κατά την πανδημία, θα λάβει τη μορφή, πρώτον, δημόσιας εγγύησης για εμπορικό δάνειο ύψους περίπου 90,5 εκατ. ευρώ που θα συνάψει η Energean και, δεύτερον δανείου μειωμένης εξασφάλισης ύψους 9,5 εκατ. ευρώ από το ελληνικό κράτος.

«Αυτό το καλοκαίρι η χώρα μας απλώς κάηκε»

Δύο ημέρες μετά την ομιλία του στην COP26, ο Κυριάκος Μητσοτάκης έγραψε άρθρο γνώμης στο Politico με τίτλο «Υπάρχει ακόμα διέξοδος από την κλιματική κρίση». Κι εκεί σώπασε για το αέριο, τις εξορύξεις, την κρατική ενίσχυση στη βιομηχανία. Μάλιστα, έγραψε ότι «η Ελλάδα έχει μέχρι στιγμής καταφέρει να κινητοποιήσει σημαντική χρηματοδότηση της ΕΕ για τον μετριασμό της κλιματικής αλλαγής», ξεχνώντας να προσθέσει ότι η Ελλάδα κατάφερε να κινητοποιήσει κρατική ενίσχυση της ΕΕ και για τη διάσωση μιας επένδυσης πετρελαίου που οξύνει την κλιματική αλλαγή.

Αντί επιλόγου, μια παρατήρηση. Σε μια από τις πρώτες φράσεις του στο Politico ο κ. Μητσοτάκης είπε ότι «αυτό το καλοκαίρι η χώρα μας απλώς κάηκε» (“This summer, our country simply burned”). Είναι επικίνδυνο ο ηγέτης μιας χώρας να πιστεύει ότι το καλοκαίρι η χώρα του απλώς κάηκε, σαν να είναι ένας οποιοσδήποτε παρατηρητής που δεν έχει ευθύνη πρόληψης περιβαλλοντικών καταστροφών, σαν να πρόκειται για έναν οποιονδήποτε παρατηρητή που θα δικαιολογήσει την αποτυχία πρόληψης περιβαλλοντικών καταστροφών ρίχνοντας το φταίξιμο στην κλιματική κρίση. Διαφορετικά έχουμε πρόβλημα, μιας που με ορυκτά καύσιμα, εξορύξεις υδρογονανθράκων, κρατικές ενισχύσεις στην πετρελαϊκή βιομηχανία, αλλά και ηγέτες παρατηρητές, δεν υπάρχει καμία διέξοδος από την κλιματική κρίση.

Το άρθρο Η #ΚλιματικήΥποκρισία του Κυριάκου Μητσοτάκη εμφανίστηκε πρώτα στο R•U.