Το χειρότερο όλων ήταν ότι οι ενέργειες του βέλγου υποστηρίχθηκαν με σθένος από τον φανατισμένο όχλο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης με τον πιό ύπουλο τρόπο: Αρπάχτηκαν από ένα αβάσιμο άρθρο της Guardian που μιλούσε για χιλιάδες νεκρούς εργάτες στο Κατάρ, χωρίς ωστόσο αυτό να αποτελεί μέρος του κατηγορητηρίου εναντίον της Καϊλή, κάτι που απέτρεπε τη λεπτομερή εξέταση της κατηγορίας αυτής από τις βελγικές αρχές, γεγονός που θα την είχε απαλλάξει πολύ γρήγορα από όλες τις κατηγορίες.

Στο επίμαχο άρθρο της, η Guardian ανέφερε ότι οι περισσότεροι από τους φερόμενους νεκρούς εργάτες στο Κατάρ ήταν ινδοί. Κοιτώντας τις κύριες εφημερίδες της Ινδίας, δεν βρήκα καμία αναφορά. Αντιθέτως, εντόπισα σε αυτές ένα ολοσέλιδο άρθρο που αναφερόταν στην πιθανή κακομεταχείριση ενός μοναδικού ινδού εργάτη σε μια άλλη χώρα, γεγονός που δείχνει πόση σημασία δίνουν σε αυτά τα θέματα οι ινδοί.

Ούτε το κομμουνιστικό κόμμα της Ινδίας, που ψάχνει διαρκώς αφορφές για να χτυπήσει τον “αξροδεξιό” ηγέτη Μόντι, ασχολήθηκε. Άλλωστε, ο ίδιος ο Μόντι είχε επισκεφθεί επίσημα το Κατάρ για να εξασφαλίσει τις καλύτερες δυνατές συνθήκες για τους ινδούς εργάτες πριν ακόμη μεταβούν εκεί. Τα γραφεία ευρέσεως εργασίας στην Ινδία είναι απολύτως υπεύθυνα για την ασφάλειά τους, ούτε όμως αυτά αναφέρουν το παραμικρό πρόβλημα.

Κι αν κοιτάξει κανείς στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης τι έγραφαν σε ανύποπτο χρόνο οι ξένοι εργάτες στο Κατάρ κατά την επίμαχη περίοδο, κάθε άλλο παρά για κακομεταχείριση μιλούν. Μερικοί από αυτούς, μάλιστα, συγκρίνουν τις εργασιακές συνθήκες στο Κατάρ με αυτές στην Ευρώπη, βρίσκοντας τις δεύτερες χειρότερες!

Το 70% και πλέον των κατοίκων του Κατάρ αποτελείται από ξένους εργάτες, οπότε είναι φυσιολογικό να υπάρχουν προβλήματα. Επίσης, το Κατάρ είναι μια αυστηρά ισλαμική χώρα. Υπό αυτές τις δεδομένες συνθήκες, τα όποια θετικά βήματα πραγματοποιούσε η ηγεσία του ήταν άξια επιβράβευσης προς ενθάρρυνση αυτών των ενεργειών. Αυτό ακριβώς έκανε η Καϊλή – και πολύ σωστά, υπό τις οδηγίες της ΕΕ. Αντιθέτως, τα περισσότερα από τα υπόλοιπα αραβικά κράτη που αντιτίθενται σε αυτές τις πρακτικές, υβρίζουν την Καϊλή επειδή κατέκρινε τα αντιδημοκρατικά καθεστώτα τους.

Αυτή τη γυναίκα, οι άθλιοι “συναδελφοί” της ευροβουλευτές την έστειλαν με την ψήφο τους στη φυλακή, εκτός από δυο ξένους που απείχαν και έναν κροάτη δικαστικό, που ψήφισε κατά της παραπομπής της. Και πρώτος απ όλους ο Ανδρουλάκης, ο οποίος, αντί να την υπερασπίσει από τις κατηγορίες, την διέγραψε αμέσως με τη δικαιολογία ότι έκανε παρέα με νεοδημοκράτες, κάτι που η ίδια διέψευσε, αλλά ούτε αυτός ούτε κανείς από τους άλλους κατηγόρους της μπόρεσε να αντικρούσει τη δήλωσή της.

Άκουσα πριν από λίγες μέρες τον “πολύ” Παπαδημούλη της Νέας Αριστεράς στο ΣΗΜΕΡΑ του Σκάι να δηλώνει με στόμφο ότι μετά την καθαίρεση της Καϊλή, στην οποία συνέβαλε ο ίδιος, είναι ο πρώτος ανάμεσα στους καλύτερους έλληνες ευροβουλευτές. Στο μεταξύ, ο Τσίπρας αναπαύεται στις δάφνες του, γράφντας αυτές τις ανήθικες ενέργειες και απαράδεκτες συμπεριφορές των νυν και πρώην συντρόφων του στα παλιά του υποδήματα. Είναι φυσικό για έναν τέτοιο τύπο να βλέπει τον Παπαδημούλη ως κεφάλαιο – έτσι κι αλλιώς – και τον Ανδρουλάκη ως πιθανό συνεργάτη της Αριστεράς (με οποιοδήποτε όνομα). Να τους χαίρεστε.

Το χειρότερο όλων ήταν ότι οι ενέργειες του βέλγου υποστηρίχθηκαν με σθένος από τον φανατισμένο όχλο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης με τον πιό ύπουλο τρόπο: Αρπάχτηκαν από ένα αβάσιμο άρθρο της Guardian που μιλούσε για χιλιάδες νεκρούς εργάτες στο Κατάρ, χωρίς ωστόσο αυτό να αποτελεί μέρος του κατηγορητηρίου εναντίον της Καϊλή, κάτι που απέτρεπε τη λεπτομερή εξέταση της κατηγορίας αυτής από τις βελγικές αρχές, γεγονός που θα την είχε απαλλάξει πολύ γρήγορα από όλες τις κατηγορίες.

Στο επίμαχο άρθρο της, η Guardian ανέφερε ότι οι περισσότεροι από τους φερόμενους νεκρούς εργάτες στο Κατάρ ήταν ινδοί. Κοιτώντας τις κύριες εφημερίδες της Ινδίας, δεν βρήκα καμία αναφορά. Αντιθέτως, εντόπισα σε αυτές ένα ολοσέλιδο άρθρο που αναφερόταν στην πιθανή κακομεταχείριση ενός μοναδικού ινδού εργάτη σε μια άλλη χώρα, γεγονός που δείχνει πόση σημασία δίνουν σε αυτά τα θέματα οι ινδοί.

Ούτε το κομμουνιστικό κόμμα της Ινδίας, που ψάχνει διαρκώς αφορφές για να χτυπήσει τον “αξροδεξιό” ηγέτη Μόντι, ασχολήθηκε. Άλλωστε, ο ίδιος ο Μόντι είχε επισκεφθεί επίσημα το Κατάρ για να εξασφαλίσει τις καλύτερες δυνατές συνθήκες για τους ινδούς εργάτες πριν ακόμη μεταβούν εκεί. Τα γραφεία ευρέσεως εργασίας στην Ινδία είναι απολύτως υπεύθυνα για την ασφάλειά τους, ούτε όμως αυτά αναφέρουν το παραμικρό πρόβλημα.

Κι αν κοιτάξει κανείς στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης τι έγραφαν σε ανύποπτο χρόνο οι ξένοι εργάτες στο Κατάρ κατά την επίμαχη περίοδο, κάθε άλλο παρά για κακομεταχείριση μιλούν. Μερικοί από αυτούς, μάλιστα, συγκρίνουν τις εργασιακές συνθήκες στο Κατάρ με αυτές στην Ευρώπη, βρίσκοντας τις δεύτερες χειρότερες!

Το 70% και πλέον των κατοίκων του Κατάρ αποτελείται από ξένους εργάτες, οπότε είναι φυσιολογικό να υπάρχουν προβλήματα. Επίσης, το Κατάρ είναι μια αυστηρά ισλαμική χώρα. Υπό αυτές τις δεδομένες συνθήκες, τα όποια θετικά βήματα πραγματοποιούσε η ηγεσία του ήταν άξια επιβράβευσης προς ενθάρρυνση αυτών των ενεργειών. Αυτό ακριβώς έκανε η Καϊλή – και πολύ σωστά, υπό τις οδηγίες της ΕΕ. Αντιθέτως, τα περισσότερα από τα υπόλοιπα αραβικά κράτη που αντιτίθενται σε αυτές τις πρακτικές, υβρίζουν την Καϊλή επειδή κατέκρινε τα αντιδημοκρατικά καθεστώτα τους.

Αυτή τη γυναίκα, οι άθλιοι “συναδελφοί” της ευροβουλευτές την έστειλαν με την ψήφο τους στη φυλακή, εκτός από δυο ξένους που απείχαν και έναν κροάτη δικαστικό, που ψήφισε κατά της παραπομπής της. Και πρώτος απ όλους ο Ανδρουλάκης, ο οποίος, αντί να την υπερασπίσει από τις κατηγορίες, την διέγραψε αμέσως με τη δικαιολογία ότι έκανε παρέα με νεοδημοκράτες, κάτι που η ίδια διέψευσε, αλλά ούτε αυτός ούτε κανείς από τους άλλους κατηγόρους της μπόρεσε να αντικρούσει τη δήλωσή της.

Άκουσα προχθές τον “πολύ” Παπαδημούλη της Νέας Αριστεράς στο ΣΗΜΕΡΑ του Σκάι να δηλώνει με στόμφο ότι μετά την καθαίρεση της Καϊλή, στην οποία συνέβαλε ο ίδιος, είναι ο πρώτος ανάμεσα στους καλύτερους έλληνες ευροβουλευτές. Στο μεταξύ, ο Τσίπρας αναπαύεται στις δάφνες του, γράφντας αυτές τις ανήθικες ενέργειες και απαράδεκτες συμπεριφορές των νυν και πρώην συντρόφων του στα παλιά του υποδήματα. Είναι φυσικό για έναν τέτοιο τύπο να βλέπει τον Παπαδημούλη ως κεφάλαιο – έτσι κι αλλιώς – και τον Ανδρουλάκη ως πιθανό συνεργάτη της Αριστεράς (με οποιοδήποτε όνομα). Να τους χαίρεστε.